วันนี้ครูมีคำถาม โตขึ้นหนูๆ อยากเป็นอะไรกันคะ ?

“เป็นนักบินอวกาศครับ”
“เป็นหมอค่ะ”
“เป็นรัฐมนตรีครับ”
“เป็นสไตลิสต์ค่ะ”
“เป็นนักธุรกิจครับ”
“เป็นดีไซเนอร์ครับ”
++

“เป็นชาวนาครับ”

เธอ เธอน่ะ ที่บอกว่าอยากเป็นชาวนา
“เธอชื่ออะไรนะ? มารุตใช่มั้ย?”
“ทำไมถึงพูด

พล่อยๆ

อย่างนั้นหละ”
“เธอไม่มีความฝันเหมือนเพื่อนๆ เหรอ?”

“เป็นชาวนาไม่มีอนาคตนะ”
จนก็จน ไม่มี

เงิน

ใช้ อยู่ลำบากยากเย็น ทำงานก็หนัก

“พ่อแม่เธอก็คงอยากให้เธอ”

เป็นเจ้าคนนายคนนะ

“ครูใหญ่คะ สงสัยหนูคงต้องขอคุยกับผู้ปกครองของมารุตค่ะ”
“นั่นน่ะสิ เราจะปล่อยให้เด็กคิดแบบนี้ไมไ่ด้นะ ครูต้องคุมเด็กให้ดีกว่านี้นะ”
“เดี๋ยวโตขึ้นแล้วมันจะเปลี่ยนกันยาก ความคิดน่ะ”

“โถ่ครูใหญ่ ไม่ต้องห่วงไปร้อก เด็กๆ น่ะโตขึ้นมันก็ลืมหมดนั่นแหละ”
“ครูวิจิตร คุณพูดอย่างนี้ไมไ่ด้หรอก ถ้าคนเขามาได้ยินเข้าจะไม่มีใครส่งลูกมาเข้าโรงเรียนเรา!”
“ครับ”

“ช่วงนี้โรงเรียนเรายิ่งขาด

เงิน

หมุนเวียนอยู่ด้วย….”
“ครูปาริฉัตร ดูแลเด็กคนนี้เป็นพิเศษนะ ชื่อมารุตใช่ไหม สอนเขาดีๆ หละอย่าให้คิดอะไร

“เพ้อเจ้อ”

อย่างนั้นอีก
“ค่ะ แล้วหนูจะดูแลให้เป็นพิเศษค่ะ”

++++++

เงิน

คืออะไร ?

ความสุข

คืออะไร ?

มารุตเคยบอกผมว่า
เป็นชาวนาไม่มี

เงิน

หรอก มารุตรู้ดี
แต่ชาวนามี

ความสุข

ผมก็ไม่รู้จะเชื่อมารุตดีไหม
เพราะครูก็สอนผมมาว่าอย่าเป็นชาวนา
ผมก็เชื่ออย่างที่ครูบอก
ว่านอนสอนง่าย ผมจึงเป็น

เด็กดี

ถ้าเป็นเด็กดีผู้ใหญ่ก็จะรัก
+++++

ผมเป็นเด็กดี ว่านอนสอนง่ายเหมือนตุ๊กตา มารุตเป็นเด็กไม่ดี ดื้อ ไม่ฟังครู