เวลาคนเราออกเดินทาง
เรามักหลงลืมไปว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือจุดหมาย…
ตั้งมั่นอยู่กับปลายทาง
จนมองไม่เห็นอะไรรอบกาย..

จริงๆ แล้ว
ผมว่าในทุกๆ การเดินทาง
ปลายทางอาจจะไม่สำคัญที่สุดเสมอไปหรอก
ถ้าเรามองออกไปก็จะเห็น
ว่าสิ่งสวยงามและรอยยิ้ม
มักจะอยู่ “ระหว่างทาง” เสมอๆ

ถ้าหากเราต้องไปยังเป้าหมายเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
การเดินทางไปสู่เป้าหมายนั้นมันคงเหมือนกันทุกรอบ หากว่าสิ่งสำคัญคือปลายทาง
แต่กระนั้น
ระหว่างทาง – หรือช่องว่างระหว่างชีวิต
ไม่เคยเหมือนเดิม
การเดินทางทุกๆ ครั้ง ในที่เดิมๆ คนเดิมๆ บรรยากาศเดิม
จึงไม่เคยน่าเบื่อ

ผมเชื่อ
ว่าเราทุกคนเกิดมาคนเดียว
แล้วก็จะต้องตายไปคนเดียว
เหมือนพระท่านกล่าวไว้

เจ้าเกิดมามีอะไรมาด้วยเจ้า ใยมัวเมาโลภมากทำบาปใหญ่
เจ้ามาเปล่าแล้วจะเอาอะไรไป เจ้าก็ไปตัวเปล่าเหมือนเจ้ามา

แต่ระหว่างทาง…
หลังเกิด และ ก่อนตาย
มีใครบ้างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
นั่นแหละ สิ่งสำคัญ
เพราะเขาเหล่านั้นคือ “ระหว่างทาง”
แห่งการเดินทางของชีวิต
ของทุกคน

ขอให้ทุกๆ คนที่ทุกๆ คนรักมีความสุข
ในวันครอบครัวสากลนะครับ

แถมเพลงให้ฟัง