หัวใจมีตีน

ความสุขที่ได้ต่อเนื่องมาจากการให้อภัย…ก็คือความสุขที่พอใจในสิ่งที่เราเป็น
การที่เราให้อภัยคนอื่นได้ ก็คือการที่เราอภัยให้ตัวเองได้ ปลดตัวเองออกมาจากความรู้สึกผิดนานาประการ
ยอมรับผู้อื่นอย่างที่เขาเป็น ยอมรับเราอย่างที่เราเป็น ยอมรับว่าปุถุชนมีสิทธิ์ที่จะผิดได้ มีสิทธิ์ที่จะถูกได้ ไม่มีใครเป็นคนดีแบนๆ หรือเลวแบนๆ คือดีอย่างเดียว หรือเลวอย่างเดียวมาโดยบริสุทธิ์

ยอมรับได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมานั้นมีเหตุและปัจจัยให้มันเป็น มองเห็นความจริงตรงตามความเป็นจริง
มองเห็นว่าไม่มีอะไรที่แน่นอนหรือสมบูรณ์
ยอมรับมันตามความเป็นจริง และหาทางออกจากแกะปมที่พัวพันกันอยู่ได้อย่างนิ่งและสบายใจ

เมื่อเรามองอย่างนี้ได้ เราก็จะไม่โกรธค้างคา หรือถ้าโกรธ เศร้าขึ้นมา เหนื่อยขึ้นมา มันก็ดับของมันเอง เพราะเรารู้แล้วว่าความจริงคืออะไร

เรายอมรับตรงนี้ได้ เราก็จะมีความสุขอย่างที่เราเป็นในปัจจุบัน ยอมรับได้ว่าทั้งข้อดีข้อเสียที่มี ก็หล่อหลอมมาจากเหตุและปัจจัยในอดีตที่ผ่านมา เป็นตัวเองอย่างสบายๆ ไม่ทุกข์ร้อนอยากจะไปเป็นคนอื่น

พอเดี๋ยวนี้ก็เลยรู้สึกเฉยๆไปเลย ยกตัวอย่างง่ายๆ เวลามีคนล้อขำๆว่า เตี้ยบ้าง ดำบ้าง โน่นนี่บ้าง
เมื่อก่อนก็ไม่ได้คิดมาก แต่ก็อาจจะมีบ้างว่า อยากเป็นอย่างที่กระแสเขาเป็น
แต่ตอนนี้ สบายใจมากๆ ไม่หวั่นไหว พอใจและภูมิใจ สบายใจอย่างที่ตัวเองเป็น
ไม่ต้องใส่อะไรเข้าไปมากมาย ไม่ต้องเติมอะไรเยอะแยะให้หนัก ให้วุ่นวาย รุงรัง

สบายๆ ไปตามความเป็นจริง มีความสุขในแบบที่เราเป็น